Dat verdient natuurlijk een aparte vermelding: morgen ben ik een van de gasten die zullen spreken over nieuwe media en internet tijdens een expertmeeting, georganiseerd door studenten van de School voor de Journalistiek Utrecht. Mijn sparring partner zal zijn de welbekende Tonie van Ringelestijn (bekend van Tonie, Bright, Radio Online). Die heb ik al eens gesproken, toen hij me uitnodigde om me in Radio Online te laten fileren interviewen door Francisco van Jole, over de nummers van Bekende Nederlanders (Balkenende, Bos, etc.) die door een commenter (Edge) op mijn blog Berry&Berrie was gezet. Anywho, goeie gast, wordt interessant. Ik heb alvast een PowerPoint-presentatie opgestuurd gekregen, die ga ik even bekijken.

Ik heb weer ‘ns wat geschreven voor de Nieuwe Reporter.

Het zoeken naar ‘de Nieuwe Reporter’ behelst in mijn optiek méér dan een speurtocht naar de wijze waarop journalisten bijvoorbeeld van het internet moeten gebruikmaken; misschien is het wel in de eerste plaats een semantische queeste, een talige zoektocht naar nieuwe begrippen en betekenissen in welke we de nieuw opdoemende werkelijkheid kunnen vatten.

Lees: Van excellente journalistiek en nieuwe reporters

Mijn nieuwe gsm, een Sony Ericsson, kan niet alleen bellen, maar ook internetten, mp3’s afspelen, foto’s schieten en video’s maken. Maar internetten is onhandig op zo’n ding, liedjes en podcasts luisteren doe ik op mijn iPod, fotograferen doe ik met de Canon Powershot A520 die ik volgende week voor mijn verjaardag hoop te krijgen en video’s ga ik maken met de nog aan te schaffen Sony HDR-HC1 of goede Panasonic.

Het aantal gadgets loopt daarom de spuigaten uit, en veel mensen voorspellen dat de toekomst van consumentenelektronica wordt gekenmerkt door convergentie: 1 apparaat dat alles kan. Afgelopen week voorspelde de baas van Nokia het einde van de fotocamera en de mp3-speler; Bill Gates had het onlangs nog over de tablet-pc die iedereen straks zou hebben die alle andere elektronica overbodig maakt.

Is een dergelijke ontwikkeling waarschijnlijk? Volgens mij krijg je dan een Zwitsers zakmes: een compact machientje dat heel veel dingen heel slecht doet – en uiteindelijk gebruik je het ding nooit, of alleen als mes. Zoals ik mijn telefoon alleen gebruik om te bellen (en, vooruit, als wekker). Of ziet u ooit iemand zo’n universele afstandsbediening gebruiken, voor zes apparaten tegelijk?

Die vergelijking met het zakmes komt niet van mijzelf. Ik hoorde zojuist een fantastische gepodcaste keynote-speech van Peter Cochrane (afkomstig van het podcastnetwerk IT Converstations). Kwootje:

And convergence – I don’t see any. Convergence is an emperor’s new clothes situation – there is no convergence. There are more operating systems, there are more applications, there are more services, service providers and networks every day. There is not one iota of evidence of convergence, but the industry likes to talk about it like it’s a raising certainty! I don’t think so.

Nou ja, luister zelf maar. Waar het volgens mij om gaat, is dat mensen niet per se zoveel mogelijk functionaliteiten willen – ze willen vooral gebruiksgemak, degelijkheid en duidelijkheid. Maar het is wel een gedoe, al die verschillende apparaten…

De Nieuwe Reporter schrijft over internet en de veranderende journalistiek – en of de opleidingen meeveranderen.

Onlangs meldde zich een student bij Trouw voor een stage. Hij was videojournalist en wilde voor de krant werken. ‘We moesten hem afwijzen,’ vertelt multimedia manager Bas de Vries. ‘Je moet een stagiair iets kunnen leren, maar hij was verder dan wij.’

Het idee dat het misschien handig kan zijn als stagiairs die ‘verder zijn’ iets kunnen leren aan de schrijvende veertigplussers die de redactieburelen bevolken, is zeker niet bij De Vries opgekomen. Tja. Kranten zijn gewend om je – lezers, stagiairs – iets te leren omdat ze alle kennis al hebben. Moet je vooral mee doorgaan in een wereld waarin je het niet allemaal meer zo goed weet.

Her en der heb ik al eens geklaagd over het feit dat krantenartikelen op internet zijn gespeend van linkjes naar andere websites. Vandaag, voor het eerst, zie ik externe hyperlinks in een Gelderlander-artikel. Hoera! Jammer dat ze niet werken. Tip van Flip: na de h t t p dubbele punt schuine streep schuine streep hoort géén, ik herhaal géén spatie.

Had er al eerder van moeten komen: mijn eerste artikel voor de Nieuwe Reporter, een platform voor het debat over de toekomst van de journalistiek. Heb een flink stuk geschreven over mashups, en daarbij een screencast toegevoegd. Kwoot:

De succesvolle nieuwemediajournalisten zijn types als Adrian Holovaty: menselijke mashups, hybride reporters die deels journalist, deels programmeur zijn. Technologisch onderlegde journalisten die het internet als hun primaire habitat beschouwen en snappen dat de toekomst van de journalistiek ligt in het delen van informatie in plaats van het bezitten en per strekkende meter verkopen ervan [...]

Lees ‘m hier.

Sinds een halfuur is-ie in de lucht: de FON hotspot. Ik schreef er eerder al over; als je een router bestelt bij het Spaanse bedrijf FON, of gratis je Linksys-router van nieuwe firmware voorziet, bouw je je eigen draadloze thuisnetwerk dat tevens internettoegang biedt aan eenieder die zich binnen je bereik bevindt (lees: voor je huis op de stoep staat). De komende tijd is toegang gratis; daarna betaal je 2 euro per 24 uur toegang, waarvan de eigenaar van de desbetreffende internetaansluiting vijftig cent ontvangt. Het leuke is daarbij: wie zelf zo’n FON-netwerkje heeft (en zich ‘Fonero’ mag noemen), krijgt overal ter wereld gratis toegang tot andere FON-spots. Het is dus erg handig als meer mensen zouden meedoen; haal hier voor een zacht prijsje een voorgeconfigureerde router.

In mijn geval komt het erop neer dat de Chinese snackbar aan de Willemsweg 118 (waar ik boven woon) in het Nijmeegse Willemskwartier voortaan over spotgoedkoop (en de komende tijd gratis) draadloos internet beschikt. Misschien dat het ze aan wat extra klandizie helpt, want veel frietjes babi pangang verkopen ze er niet, de laatste tijd…
–
Update: de FON-router doet niet wat ik wil en is uit de lucht, voorlopig.