De Nieuwe Reporter schrijft over Ellegirl Digital. Ik vond mijn eigen comment aldaar wel een weblogberichtje waard:

Een hopeloos initiatief. Je moet echt stekeblind en oostindisch doof zijn voor alles wat op internet succesvol is, om op het onzalige idee te komen het concept van een tijdschrift, met frequentie, pagina-indeling en al, direct naar het internet te vertalen om het vervolgens te pimpen met de toevoeging van een trits overbodige, irritante bewegende logootjes ‘omdat dat kan op internet’. En dan aankomen met ‘wat op papier niet kan, kan digitaal opeens wel’. Nee, vooral een heel medium verstoppen achter een Flash-interface zodat artikelen niet linkbaar zijn, je niet kunt reageren, je geen ruimte biedt aan communityvorming, geen vormen van cocreatie faciliteert – maar wel een digitaal tijdschrift maken dat je als voltooid product in een ‘closed garden’-setting aanbiedt aan individuele lezers die niets kunnen dan stukjes lezen en plaatjes kijken. Waarom krijgt mevrouw Straatsma geen kritische vraag voor haar kiezen?
Net zo’n ondoordacht concept als het vergelijkbare digitaal magazine van Peper, overigens.

De makers lijden kennelijk aan het horseless carriage syndrome van McLuhan, waaraan ik wel vaker refereer wanneer nieuwemedia-initiatieven duidelijk directe vertalingen zijn van oudemediaprodcuten in een internetcontext, zonder zich al te veel aan te trekken van de volstrekt andere context en vereisten die er gelden (het syndroom staat voor het onvermogen om een nieuw verschijnsel op andere termen te beoordelen dan die van een gepercipieerde voorganger ervan: een auto is in die optiek niets anders dan een paardloze koets). Krantensites als die van NRC waar je volgens mij abonnee moet zijn om de zoekfunctie te gebruiken zijn al erg, maar zo’n opgepimpt papieren tijdschrift in een Flash-interface spant wat mij betreft de kroon. Ik wens Ellegirl Digital sterkte.

Lightbox is de manier bij uitstek om grote afbeeldingen te tonen in je weblog. De Wordpress-plugin vind je hier, plug & play. Maar het kan ook met video’s, te zien bij de videosectie van Digg.com. Zie de miniscreencast.

Ik ben getagged door Tibor van Tibsbits. De bedoeling is dat ik vijf dingen vertel die niemand van me weet, en vijf personen verzoek om hetzelfde te doen. Nu reageer ik altijd op kettingbrieven, alleen niet op de bedoelde wijze: afhankelijk van de relatie met de afzender volsta ik met een reply die vriendelijk doch beslist dan wel alleen maar heel erg beslist de afzender wijst op, nu ja, het feit dat kettingbrieven STOM zijn.

Maar de kettingbrief per weblog kende ik nog niet, bovendien schrijf ik toch al te weinig voor mijn weblog (al zit er een flink artikel in de pijpleiding), dus vooruit dan maar.

1. Tot een jaar of drie geleden had ik wel een PC, maar geen internetaansluiting, en ik gebruikte het ding dus nooit. Ik was te lui om internet te regelen en het boeide me ook geen reet. Een virusscanner of Microsoft Office installeren? Daarvoor moest ik hulp van technisch onderlegde vrienden inschakelen. Mailtjes sturen en opdrachten maken deed ik altijd even op de universiteit, of heel soms thuis, als het me lukte een opdracht per diskette van thuis naar universiteit te transporteren. Inderdaad, ik ben een voormalige volslagen digibeet.

2. Als ik de voordeur achter me dichttrek en de trap van mijn huis oploop, schiet altijd de gedachte door mijn hoofd dat iemand met een raketwerper achter mijn rug mijn voorgevel aan gort schiet. Hier komt geen greintje angst of paranoia aan te pas, ik voel me sowieso volstrekt veilig in het Nijmeegse Willemskwartier en heb geen last van waanbeelden, maar om de een of andere reden moet ik altijd aan criminelen met raketwerpers denken als ik mijn trap oploop.

3. Het lukt me haast niet meer om boeken (uit) te lezen. Ik lees veel op internet, blader graag door de NRC.next en lees Vrij Nederland doorgaans stuk, maar ik denk dat ik het afgelopen jaar van hooguit drie boeken de laatste bladzijde heb bereikt. Ik heb nog zo’n 100 euro aan ongebruikte boekenbonnen, omdat ik nog genoeg ongelezen romans in de kast heb staan…

4. Op de middelbare school maakte ik er vanaf halverwege mijn eerste jaar een sport van om (letterlijk) nooit mijn huiswerk te maken, en zo kort mogelijk (de avond) van te voren pas te studeren voor proefwerken en tentamens. Daar heb ik nu wel eens spijt van, omdat gestructureerd en planmatig werken nu niet mijn sterkste kanten zijn.

5. Sneetjes kerststol eet ik bij voorkeur met pindakaas. Net als krentenbollen, mueslibollen, rozijnenbrood en suikerbrood.

Nu nog vijf nieuwe bloggers taggen. Eens kijken wat ik in mijn RSS-feed kan vinden. Een paar uit het Nijmeegse: Matthijs van den Broek en Bram Balk, net als ik oud-ANS-hoofdredacteuren. En Ramon Eijkemans, die ik leerde kennen in mijn Berry&Berrie-tijd (hij wierp zich op als webmaster). Dan nog twee niet-Nijmegenaren: Arjan Dasselaar van Zacht Ei en PMM Blognoot, en ten slotte Maarten Reijnders van de Nieuwe Reporter.

Ware woorden van Huub Evers. Leuk om in andermans artikel jezelf geciteerd te zien – zo vaak gebeurt dat nu ook weer niet. Ik pleitte voor een transparanter opererende journalistiek, hetgeen wellicht een cultuuromslag vereist maar wél resulteert in een kwalitatief hoogwaardiger journalistiek. Evers:

Dit verlanglijstje kan met gemak worden aangevuld: maak op de website het redactiestatuut en de ethische code openbaar, voeg aan elk langer artikel het emailadres van de schrijver toe, voeg een literatuurlijstje of een aantal links toe aan een achtergrondverhaal, wees helder over gemaakte afspraken, reageer op klachten en opmerkingen van het publiek. [...] Discussiëren over kwaliteit is prima, maar niet genoeg: het debat moet uitmonden in beleid. Kwaliteit moet je doen!

Maar belangrijker is een ander citaat van hem:

De aanleiding van onderzoek naar journalistieke kwaliteit ligt niet, zoals Brouwers beweert, in de economische malaise in medialand die allerlei lieden een dikbelegde boterham laat verdienen met cursussen in hoe het allemaal beter moet, maar in de professionalisering van het vak. Die ontwikkeling zorgt voor meer aandacht voor de vakethiek en, ruimer nog, voor reflectie op de fundamenten van de beroepsbeoefening.

Precies. Met als toevoeging: de deprofessionalisering van het vak. In de wereld van wiki’s & weblogs is de journalist geen poortwachter meer, en iedereen kan berichten schrijven die in potentia door miljoenen gelezen kunnen worden. En ook in de professionele journalistiek gelden op internet andere normen en waarden, worden andere eisen gesteld, wat zo zijn eigen uitdagingen stelt aan de hedendaagse geldigheid van journalistiek professionalisme. Het debat dáárover is interessanter dan het jermiëren over de economische malaise bij oudemediabedrijven, zonder meer. Maar ook dat is meer een kwestie van doen dan van blijven debatteren – en dat is gelijk de reden waarom ik er zelf niet meer zoveel over schrijf…

Uli en ondergetekende hebben er weer een nieuwe show uitgeperst. Quote:

Sluit deuren en ramen, spoedt u naar uw radiotoestel, heren doe de bril omhoog: Berry & Uli sind wieder da! En al heeft het even geduurd, het was het wachten waard. De croftybom onder de podcasts zit ook ditmaal weer vol spanning en romantiek, spannende actiescenes en bloedmooie vrouwen. Of was dat nou de nieuwe James Bond? Hoe dan ook: Berend C. Botje – ouwe dibbes, grijpgraag orderpikker en topperdepop audiocolumnist – is er in elk geval bij. En de heren zelf maken een uitstapje naar het ongerepte eilandje Kreta, in een manmoedige poging het onderzoek naar de moord op Louis Seveke vlot te trekken. Voeg daarbij een paar moppies muziek en twee ons tamelijk hylarische grapjes, en die donkere dagen voor Kerst zien er plots heel anders uit. Veel luisterplezier… gewenst!

Luister ‘m hieronder of kijk bij ANS-online.

PvdA-mastodont Ed van Thijn over zijn vroegere formatie-onderhandelingen en die van 2006 bij een avond van LUX Voor, VPRO-studio Amsterdam