Verder zou je kunnen aangeven waarom de vergelijking met Creative Commons spaak loopt. Ik zou bijvoorbeeld kunnen afspreken dat ik ernaar streef de waarheid te vertellen maar dat ik geen tijd heb om feiten te checken, dus dubbelcheck ze vooral. Of, wat betreft wederhoor kan ik beloven dat iedereen die commentaar op mij heeft en dat publiceert op zijn weblog, door mij vervolgens gelinkt wordt. Ofzo, ik roep maar wat. Mijn punt is dat (herkenbare) afspraken tussen publicisten en lezers best een goed idee kunnen zijn, maar dat één uniforme set regels en afspraken die zou moeten gelden voor alle verantwoordelijke publicisten en nieuwsbrengers geen goed idee is.

Dat de code geen wet is staat niet ter discussie. Maar je moet niet de symbolische waarde onderschatten die zo’n code kan hebben. Het is een signaal dat er journalisten zijn en amateurs, terwijl ik denk dat we meer zijn gebaat bij kwaliteitsverbetering van de tussenvormen.

De code is dus niet fout, de mensen die zich niet houden aan de fatsoensnormen zijn fout als zij daar anderen schade mee berokkenen. Ik zou dan ook niet pleiten voor een wet. Het lijkt mij prima om de code de code te laten en het oordeel aan de rechter. Doe wat je belieft. Journalistiek staat en valt bij de mate van vrijheid van publiceren.

De code is dus een richtlijn en geen wet. Ik denk dat dat absoluut niets te maken heeft met online of offline media.

@jaap: als je het dus zo stelt wil je eigenlijk af van het begrip journalistiek. Helaas loopt je vergelijking met Creative Commons spaak. Ook denk ik dat je de code in het eind teveel betrekt op blogs en online media. Als je je blog alleen maar beschikbaar stelt voor je vrienden op Hyves publiceer je niet en ben je geen journalist. En laten we eerlijk zijn, wat je ook vindt van Geenstijl, er worden niet alleen maar leugens verspreid.

Om kort te gaan, een code is goed voor eenieder die zich een eervol journalist wil noemen. Een wet is uit den boze. Daarom is de keuze voor een code goed.