Zoals ik al aangaf convergeren media niet, ik heb juist zelf het woord divergentie ingebracht, ik gellof echter wel in convergentie van het mediabeleid. Wellicht dat de zin dan beter had kunnen zijn:

“Crossmedia zijn een beweging, een fase in de mediageschiedenis die de tijd overbrugt tot het moment dat mediabeleid volledig geconvergeerd zijn (Luit, 2006).”

Is daar wel mee te leven? Ik heb het idee dat het media beleid nu nog vanuit diverse bronnen teveel versnipperd is. Wanneer alle mediakanalen deel uitmaken van een geïntegreerd beleid, dan zal de term crossmedia aan inhoud en waarde gaan afnemen en uiteindelijk verdwijnen. Ik blijf vooral bij ‘een beweging van deze tijd’.

Grappig hoor, dat de term zoveel stof doet opwaaien, maar ook ik leer graag bij. Ik heb een informatica/bedrijfskunde achtergrond, dus ben van een totaal andere bloedgroep…. Dan gebeuren die dingen wel eens, maar wel leuk om op die manier aan de ontwikkeling van dit fenomeen te werken. Toch?

Groetjes,

Peter

“Crossmedia zijn een beweging, een fase in de mediageschiedenis die de tijd overbrugt tot het moment dat media volledig geconvergeerd zijn (Luit, 2006).”

En: “Vanaf dat moment zullen wij spreken van ‘intermedia’ (De Waal, 2006)”

Maar klopt dat dus niet, of interpreteer ik die uitspraak verkeerd?

Heb ik nooit ergens verkondigd…… Ik heb juist het woord convergentie ter discussie gesteld. Media zelf kunnen namelijk niet convergeren, er is hooguit sprake van convergentie in de doelstelling van communicatie naar verschillende (divergerende) media…..

Maar ja, als je ergens iets verkondigt en dat wordt dan 24 keer geïnterpreteerd, dan komt er wellicht dat soort onzin ergens in een weblog te staan. Jammer…… Dus ik ben het zeker met je eens: wat er stond is zeker onzin, maar komt niet van mij…..

Of crossmedia alleen een marketingverschijnsel is vecht ik graag aan. Ik zie namelijk zeer leuke experimenten binnen de kunstwereld waar geexperimenteerd wordt met crossmediaaltheater, zonder dat daar een marketingstrategie achter zit. Ook project Craftworld is een voporbeeld van het zoeken naar een crossmedia format waar de wereld van televisie en gaming bijelkaar komen. Wat wel weer lastig is, is dat in dit geval de term multimedia en ook wel eens gebruikt wordt en hiermee de discussie alleen maar lastiger wordt. Ook concepten als de Hunt en the Blackbeard Connection vind ik crosssmedia in puurste vorm dit zijn voorbeelden van crossmedia formats.

Binnen bovengenoemde concepten zijn de verschillende media voor de totaal beleving afhankelijk van elkaar, maar kunnen los van elkaar begrepen worden. Het boek waar ik mee bezig ben beperkt zich tot concepting van campagnes en formats, omdat crossmedia voor deze ideeen geschikt zijn. Ik ben het met je eens dat crossmediastrategie voor een organisatie gevaarlijk kan zijn, want dan werk je de breedte in en verlies je specialisme, identiteit en wellicht ook kwaliteit.

Waar ik achter kom in mijn crossmediaonderzoek is dat mediamensen vanuit de gedragswetenschappen, communicatiewetenschappen en culturele studies allemaal heel erg verschillend denken over wat crossmedia is / zijn. Dit maakt het lastig om consensus te krijgen, maar ja, dit is inherent aan de wetenschap. Die is nooit af.

“Er is sprake van crossmedia indien er een kruisbestuiving bestaat van verschillende media zoals theater, film, televisie, radio, print, internet, games, mobiele devices en live-events, waarbij de verschillende media mediumspecifieke betekenissen communiceren welke deel uitmaken van een universeel doel.”

Ik ben kritisch over de wijze waarop communicatie en betekenisconstructie worden geconceptualiseerd als processen die op een hoger abstractieniveau afspelen dan op dat van de media binnen welke ze feitelijk plaatsvinden. Zo wordt veronachtzaamd dat elk medium zijn eigen culturele omgeving schept.
In de journalistieke praktijk komt het er vaak op neer dat mediavehikels als afleveringssystemen worden beschouwd voor boodschappen die slechts cosmetische aanpassing behoeven om te worden hergebruikt. Resultaat is dat krantenartikelen op internet in dezelfde toon zijn geschreven als de artikelen in de papieren krant, en de lezer op dezelfde manier wordt aangesproken, terwijl die toon zich heeft ontwikkeld in een maatschappelijke situatie waarbij een groot deel van de bevolking tot de doelgroep moest worden gerekend en er weinig concurrentie was. Daar komt die afstandelijke, neutrale krantentoon vandaan. De crossmediale theorie houdt volgens mij totaal geen rekening met de culturele eigenheid van elk medium. Volgens mij is het een marketingterm, verzonnen door managers van mediaconglomeraten die door middel van voortdurende schaalvergroting de groeicijfers op peil hebben geprobeerd te houden, en constateren dat ze hun grip verliezen in een differentiërende, versplinterende markt. Het resultaat is een denkwijze die uitgaat van een op papier efficiënte synthese van verschillende media. Verondersteld wordt dat consumenten daadwerkelijk een op maat gesneden mediadieet tot zich nemen (het idee van de Volkskrant-lezer die op 1 dag zowel de papieren krant, rss-feeds, podcasts en een uitprintbare middagkrant van de volkskrant tot zich neemt), dat journalisten kunnen multitasken, dat journalistieke content herbruikbaar is voor andere media en dat schaalvergroting leidt tot een doelmatiger advertentie-acquisitie. Dat alles met ‘synergie’ als toverwoord.
Wel, volgens mij bestaat die synergie op geen van de hierboven niveau’s. Mediatypen zullen blijven veranderen, sommige zullen verdwijnen en andere zullen ontstaan. Het idee van absolute convergentie tot 1 mediavorm, zoals ik Peter Luit ergens heb zien verkondigen, vind ik baarlijke nonsens.
Goed, verder voerde ik aan dat communicatie binnen de crossmediafilosofie als top-down-communicatie wordt beschouwd, en nog zo wat van die dingen. Nee, werkelijk met alle respect: crossmedia vind ik een leuk concept voor marketingcampagnes die op nieuwe, originele manieren het publiek proberen te bereiken (en daar vaak in slagen omdat de wijze waarop het wordt geprobeerd hip en origineel is), maar als leidende strategie voor een journalistieke organisatie helemaal verkeerd.
Dat was het zo ongeveer, denk ik :-)