Dat gaat ‘m niet worden: Ellegirl Digital

De Nieuwe Reporter schrijft over Ellegirl Digital. Ik vond mijn eigen comment aldaar wel een weblogberichtje waard:

Een hopeloos initiatief. Je moet echt stekeblind en oostindisch doof zijn voor alles wat op internet succesvol is, om op het onzalige idee te komen het concept van een tijdschrift, met frequentie, pagina-indeling en al, direct naar het internet te vertalen om het vervolgens te pimpen met de toevoeging van een trits overbodige, irritante bewegende logootjes ‘omdat dat kan op internet’. En dan aankomen met ‘wat op papier niet kan, kan digitaal opeens wel’. Nee, vooral een heel medium verstoppen achter een Flash-interface zodat artikelen niet linkbaar zijn, je niet kunt reageren, je geen ruimte biedt aan communityvorming, geen vormen van cocreatie faciliteert – maar wel een digitaal tijdschrift maken dat je als voltooid product in een ‘closed garden’-setting aanbiedt aan individuele lezers die niets kunnen dan stukjes lezen en plaatjes kijken. Waarom krijgt mevrouw Straatsma geen kritische vraag voor haar kiezen?
Net zo’n ondoordacht concept als het vergelijkbare digitaal magazine van Peper, overigens.

De makers lijden kennelijk aan het horseless carriage syndrome van McLuhan, waaraan ik wel vaker refereer wanneer nieuwemedia-initiatieven duidelijk directe vertalingen zijn van oudemediaprodcuten in een internetcontext, zonder zich al te veel aan te trekken van de volstrekt andere context en vereisten die er gelden (het syndroom staat voor het onvermogen om een nieuw verschijnsel op andere termen te beoordelen dan die van een gepercipieerde voorganger ervan: een auto is in die optiek niets anders dan een paardloze koets). Krantensites als die van NRC waar je volgens mij abonnee moet zijn om de zoekfunctie te gebruiken zijn al erg, maar zo’n opgepimpt papieren tijdschrift in een Flash-interface spant wat mij betreft de kroon. Ik wens Ellegirl Digital sterkte.

Stem of voeg toe aan :