2 jun
Een van de mooiste woorden die er zijn: serendipiteit. Het doen van een toevallige ontdekking, kort-door-de-bocht gezegd. Henk Blanken schreef op de Nieuwe Reporter over het verdwijnen van serendipiteit door toedoen van nieuwe media en nieuwe zoektechnologieën:
Het effect van die nog veel nauwkeurig resultaten is een verdere vernauwing van je blikveld. Je struikelt nooit meer over informatie waarom je niet hebt gevraagd. Je hebt de kunst van het afdwalen verleerd.
Blanken is een van de belangrijkste denkers op het gebied van nieuwe media & journalistiek, en ik ben het in de regel blind met ‘m eens. Wel zo aardig dat ik eens een mening niet deel. Ik heb een comment geschreven, waarvan een quote:
Het is vervolgens denk ik een misvatting om te denken dat serendipiteit schuilt in een grote mate van wrijving. Zo van: je bent op zoek naar een boek, pakt het verkeerde uit de kast, en miljaar, da’s iets heel anders maar ook best interessant. Nee, volgens mij leg je dat boek weg. Ik denk dat serendipiteit schuilt in de cumulatie van kleine verschillen, de zinvolle optelsom van ontelbare miniwrijvinkjes.
: 
Geef een reactie
1 reactie op "De paradoxale aard van serendipiteit"
In het Engels vind ik het woord nog mooier… ‘Serendipity’. Hmmmm…
Je hebt trouwens al weer een reactie terug van Henk:
“Jaap geeft, zoals wel vaker, een tegendraadse visie die weer een stap verder gaat;”
Hmmm… volgens mij is dat een compliment… Toch? ;-)
Je moet ingelogd zijn om te mogen reageren.