Leve de parasieten

Soms loop je een artikel tegen het lijf dat je wilt boekstaven. Normaliter doe ik niet zo aan het type weblogartikel dat hoofdzakelijk bestaat uit het reproduceren van of het verwijzen naar een artikel elders, maar dat is in dit geval anders. En wel juist omdat de artikelen in kwestie zo’n treffende repliek vormen op de kritiek dat webloggers parasieten zouden zijn. Weblogs zouden afhankelijk zijn van de mainstream media, nauwelijks voor oorspronkelijke berichtgeving zorgen, gemakzuchtig de vruchten plukken van andermans noeste arbeid.

Deze veelvuldig geuite beschuldigingen werden al doeltreffend onderuitgehaald door Robert Niles in de Online Journalism Review. Journalisten parasiteren zelf ook, de meeste weblogs parasiteren helemaal niet, en dan nog is met parasiteren helegaar niks mis, om een aantal van zijn belangrijkste argumenten te noemen.

Nick Carr reageert wat prozaïscher. Quote:

I like to think of the blogosphere as a vast, earth-engirdling digestive track, breaking down the news of the day into ever finer particles of meaning (and ever more concentrated toxins). Another word for “parasitic,” in this context, is “critical.” Blogging is at its essence a critical form, a means of recycling other writings to ensure their fullest and most efficient consumption. To be called a literary parasite is no insult. It’s a compliment.

De blogosfeer als spijsverteringsstelsel van de samenleving. Mooi. De wereld heeft hierbij weer een scheetje gelaten.

Stem of voeg toe aan :