21 apr
Marketingfacts-blogger Marco Derksen laat zich betalen door HP om over een door hen uitgeleende laptop te schrijven. Maarten Reijnders is op de Nieuwe Reporter wel erg voorzichtig kritisch door de principiële scheiding tussen redactionele en commerciële content, zoals in Adformatie verwoord door Léon Bouwman, ‘meer dan een romantische gedachte’ te noemen.
Maar dat ethische vraagstuk is ook niet zo interessant. Zie de comment van Bart Brouwers op DNR. Die principiële scheiding tussen redactie en commercie is ook bij de kwaliteitskranten een fictie.
De spanning tussen commercie en redactie is altijd aanwezig wanneer mensen geld willen verdienen aan de verhalen die zij vertellen en de inzichten die ze delen. De afhankelijkheidsrelaties en achterliggende belangen zijn er dus ook, zeker bij bloggers die regelmatig adviseren, workshops geven en lezingen verzorgen. Dat is heel normaal: net als ieder ander normaal mens hebben bloggers allerhande persoonlijke belangen, gekleurde denkbeelden en nevenposities – die zelfs zijn van grote waarde voor bloggers.
Een relevantere vraag is: is zo’n advertentietype nuttig of juist irritant voor de lezer? Maarten Reijnders plaatst de discussie in het juiste perspectief door de verschrikkelijke overlay-advertenties op reguliere krantensites te hekelen die de bezoeker het zicht op de artikelen ontnemen. Gesponsorde artikelen zijn heel wat minder vervelend, mits ik weet dat ze gesponsord zijn en de inhoud een beetje te pruimen is.
Gekleurde berichtgeving? Wat zal mij het boeien. Anders dan bij een krant ben ik niet van één bron afhankelijk; als Marco onzin verkoopt over die HP-laptops krijgt-ie het wel op zijn brood en hoor ik er vanzelf van. Heeft hij echter een informatief verhaal over zelf bedachte briljante toepassingen van zo’n roteerbaar beeldscherm, dan ben ik blij. Als ik het onderwerp niet op zijn blog vind thuishoren, dan frons ik met mijn wenkbrauwen en klik ik verder. Gebeurt het te vaak, dan mik ik zijn RSS-feed in de afvalbak.
Maar de belangrijkste vraag is: is het slim? Nee – én ja.
De waarde van een blogger schuilt in zijn kennis en inzichten en vooral ook het imago en het publiek dat hij daarmee opbouwt. Voor de professionalisering van de blogosfeer is het belangrijk een manier te vinden waarop die waarde zich kan uitbetalen in klinkende munt. Maar het simpelweg betaald worden voor redactionele aandacht kan niet het antwoord zijn op dat vraagstuk. Het levert alleen wat op indien je het zo veel en vaak doet dat het irritant is voor je publiek, waarmee je roofbouw pleegt op je reputatie als relevante blogger. Het uitgeefmodel dat hiermee werkt, PayPerPost, wordt niet voor niets verguisd.
Maar het is niet de tijd voor ethische rechtlijnigheid. Zolang Marco het houdt bij zo nu en dan een stukje over z’n geleende laptop, is van roofbouw nog lang geen sprake. Ondertussen probéért hij tenminste iets: hij experimenteert met een advertentietype dat wellicht evolueert tot een model dat beter werkt en in de toekomst een groter aantal webloggers de kans biedt hun noeste arbeid te gelde te maken, zodat ze nog méér kunnen bloggen – en daar worden we allemáál beter van. Die zoektocht moet niet worden verhinderd door verheven noties over redactionele onafhankelijkheid die ook in de traditionele, professionele journalistiek toch al lang geleden de status van wassen neus hebben verkregen.
P.S.: iemand die mij wil sponsoren? Zolang het geen Windows-computers betreft is er een hoop mogelijk ;-)
: 
Geef een reactie
13 reacties op "Marco Derksen blogt tegen betaling. Is dat slim?"
goed artikel @jaapstronks
Mooi stuk. Je zoekt sponsoring? Ach, voor een mooi logo’tje boven je weblog mag je elke dag – EXTRAGRATIS! – een verse Sp!ts ophalen op het station van Nijmegen.
@Bart: oeh, dat klinkt als een topdeal! ;-)
“Marco (…) experimenteert met een advertentietype (…). Die zoektocht moet niet worden verhinderd door verheven noties over redactionele onafhankelijkheid”
Over dit soort experimenten moet *juist* discussie worden gevoerd, zeker ook over de geloofwaardigheid en onafhankelijkheid van de blogger. Dat is geen ‘verheven notie’, maar een essentie van je businessmodel als blogger: blijft je publiek wel in je geloven?
Ik vind zeker wel dat er discussie over moet worden gevoerd – dat is dan ook de reden waarom ik er een stukje aan wijd!
Ik vind echter dat niet de principiële afweging ‘wel of niet betaald posten’ het uitgangspunt moet zijn als we over die experimenten oordelen. In plaats daarvan pleit ik voor pragmatisme: probeer maar wat uit, zorg vooral dat het niet irritant is voor je lezers, let op je geloofwaardigheid. Vind zelf, voorzichtig maar met durf, nieuwe regels uit in plaats van je te laten leiden door grote woorden over ‘onafhankelijkheid’ en ‘objectiviteit’ die weinig van doen hebben met de werkelijkheid, ook in de traditionele pers wassen neuzen zijn en alleen maar leiden tot inertie.
Bloggers kunnen zich meer permitteren dan journalisten, om de simpele reden dat journalisten beroepshalve moeten waken over hun objectiviteit. Bloggers doen dat soms ook, maar er zijn er ook volop die keer op keer bewijzen dat ze schijt hebben aan objectiviteit. Bloggers pluggen vaak zichzelf en hun vriendjes en laten niet-welgevallige info moedwillig weg. Tegelijk hebben ze wel de mond vol over ‘transparantie’, maar dan wel alleen als het ze echt uitkomt. Experimenteren met verdienmodellen is zeker nuttig, maar ga dan niet lopen doen alsof je zo verdomd onafhankelijk bent, want dat zijn gesponsorde bloggers simpelweg niet.
Dat snap ik nou niet. Waarom ‘moeten’ journalisten objectief zijn (ik hoor liever een journalist die een eigen mening en inzicht verwerkt in een artikel dan dat hij niet-bestaande objectiviteit nastreeft wat resulteert in een raar ANP-toontje dat achterliggende subjectiviteit, kleur etc alleen maar maskeert), en waarom zouden bloggers objectief en onafhankelijk zijn of moeten zijn? En wat is dat dan?
Ik heb juist bezwaar tegen jouw manier van redeneren: je hebt het over grote woorden als onafhankelijkheid en objectiviteit zonder dat die gemotiveerd zijn. Het zijn dogma’s, stoplappen, lege hulzen, vertroebelende á priori’s die zijn losgezongen van de praktijk en als ongrijpbare maar nogal aandachttrekkerige spoken – of nee, als javascript-overlay-advertenties op krantensites – over deze discussie zweven en het zicht op de werkelijke materie ontnemen.
Niet elk journalistiek medium ‘moet’ iets, maar de traditiegetrouw als zeer onafhankelijk te boek staande dagbladen zullen wel degelijk de verplichting voelen om te strijden voor hun onafhankelijkheid – hoezeer dat ook telkens moeilijker wordt. Natuurlijk is het een dogma, net zo goed als ‘transparantie’ een dogma van de bloggerskerk is.
Goed artikel Jaap, vooral dat laatste stuk. Persoonlijk snap ik niet waar Jeroen zo moeilijk over doet.
Een goed weblog runnen kost rete veel tijd. Wat is er mis met een aantal advertenties / advertorials op zijn tijd? Als het relevante content is bedien je je lezer ermee en kun je zelf die nachtelijke uren inderdaad in een klinkende munt omzetten.
Advertorials / advertenties dienen ten alle tijden duidelijk te zijn voor de lezer. Whats the big problem then?
De kranten staan dagelijks vol met advertenties.
Een ‘(blog)discussie’ betekent dat er verschillende meningen zijn. Jammer dat mijn mening wordt afgedaan als ‘moeilijk doen’. Dat merkte ik op Marketingfacts ook al. De blogosfeer is net communistisch China: discussie is prima, zolang we het maar allemaal met elkaar eens zijn.
Advertenties en advertorials zijn twee totaal verschillende zaken. Wees blij dat jouw krant niet vol staat met advertorials, Peter.
Ik zie een advertorial als een vorm van adverteren. Dat bedoelde ik ermee te zetten. Dat het 2 verschillende zaken zijn moge duidelijk zijn.
Misschien is moeilijk doen wat kort door de bocht. Je bent kritisch en dat is ook goed. Dat helpt een discussie op gang.
Maar goed iedereen weet toch dat advertorials betaald worden en dat dat duidelijk is aan de lezer? Als je als blogger je daarna nooit meer negatief uitlaat over een adverteerder dan ben ik het met je eens.
@Jeroen: goed punt, mijn opmerking over je ‘stijl van redeneren’ is ook niet juist. Als ik het niet met je eens ben met je één ding, ik wil niet de indruk wekken dat je je mening niet zou moeten laten horen oid.
In elk geval bedoel ik zelf dat ik pragmatisme gewoon prefereer boven idealisme/rechtlijnigheid, ónder de waarde daarvan volledig te willen discrediteren. Er zit een kern van waarheid en waarde in begrippen als ‘objectiviteit’ en ‘onafhankelijkheid’, maar dan daag ik je wel uit om daar dan niet slechts mee te zwaaien maar daar opnieuw invulling aan te geven.
Dus concreet: je kunt niet onafhankelijk bloggen als je gesponsord wordt? Kun je wel onafhankelijk bloggen als er reclamebanners staan, dan? Want de georganiseerde scheiding tussen redactie en advertentieverkopers garandeert (in theorie) redactionele onafhankelijkheid, maar als blogger kun je jezelf niet in tweeën splitsen.
Maar geldt dit niet bij Adsense, omdat je dan niet of nauwelijks invloed uitoefent op welke advertenties je krijgt? Die geautomatiseerde koppeling van advertenties en content kan een middel zijn om ongewenste afhankelijkheidsrelaties te vermijden.
Kortom: een pleidooi voor onafhankelijkheid etc. is welkom. Maar pas wanneer die discussie ook op praktisch niveau voert komen we volgens mij mogelijk wat verder.
Bloggen en geld verdienen: tijd voor de tweede ronde…
Een week of wat geleden was er in de Nederlandse blogosfeer enige discussie rondom bloggen en geld verdienen (hier en hier). Aanleiding was de betaalde HP laptop van Marco Derksen. Bloggen en commercie zit nog erg in de taboesfeer. Reputatieschade is h…
Je moet ingelogd zijn om te mogen reageren.