29 nov
De jeugd van tegenwoordig wordt opgevoed met een schier grenzeloos dieet van gratis muziek, afkomstig van ruilnetwerken. Het is goed mogelijk dat deze groep nooit koopgedrag ontwikkelt ten opzichte van muziek. Dat zou de industrie op de lange termijn flink kunnen schaden
De manier waarop jongeren muziek consumeren schaadt de industrie, en dat gedrag moet worden bijgesteld, zo is de gedachte. Volgens mij moet er een nieuwe distributievorm komen voor muziek, die voldoet aan de volgende eisen:
1: Hij moet niet langer zijn gebaseerd op de fysieke ondeelbare cd-schijf; geforceerde digitale equivalenten van dit model gaan hoe dan ook mank;
2: Hij moet aansluiten bij moderne vormen van muziekconsumptie: te delen tussen computers en gebruikers, kopieerbaar naar mp3-spelers;
3: Artiesten moeten er wat aan kunnen verdienen;
4: Artiesten moeten er wat aan kunnen verdienen.
Punt drie nog maar eens herhaald, voor de duidelijkheid. Als het nieuwe muziekdistributiemodel middle men nodig heeft, dat wil zeggen mensen en bedrijven die fungeren als uitgevers c.q. marketingbureau’s: prima. Die krijgen dan een deel van de koek. Maar ik vraag me af of ze nog nodig zijn in de toekomst: mp3-spelers hebben de maximale houdbaarheid van het fenomeen ‘geperste cd-schijfjes’ danig ingekort, en internet en haar vele verspreidingsmiddelen en uiteenlopende vormen van many-to-many-communicatie hebben de grote marketingapparaten van de platenmaatschappijen eveneens overbodig gemaakt.
Het is daarom opvallend en tevens schadelijk dat in discussies en berichtgeving aangaande dit onderwerp de nadruk op die platenfirma’s wordt gelegd. Wellicht logisch, want zij zijn de belanghebbende partijen, maar het succes van Apple’s iTunes toont aan dat de zo broodnodige vernieuwing niet bij traditionele marktpartijen moet worden gezocht.
Het is wachten op meer ‘Platenmaatschappij 2.0′-initiatieven: contractvormen, gebaseerd op aangepaste Creative Commons-licenties, die compatible zijn met p2p-bestandsuitwisseling en toch zorgen dat er geldstromen op gang komen van muziekdownloaders naar artiesten. Of een betaalsysteem voor microbedragen: ik stel voor mezelf een budget van 10 euro per maand vast, dat ik moet uitgeven aan artiesten. Ik bepaal zelf aan wie ik hoeveel geef, maar ik download ongelimiteerd.
Ik denk dat het een misvatting is dat mensen niet voor muziek willen betalen. Maar dat ene leuke liedje willen we gewoon even gratis kunnen luisteren. En die nieuwe plaat trouwens ook. Zonder direct de portemonnee te hoeven trekken. Maar wanneer je een systeem verzint dat niet langer is gebaseerd voor een vaste prijs voor elk liedje, maar gebaseerd is op vrije bestandsuitwisseling met een vrijwillig (en eventueel transparant, zodat publieke verantwoording meespeelt) donatiesysteem of een abonneemodel op muziekbibliotheken, zul je zien dat mensen best bereid zijn te betalen.
Van platenmaatschappijen hoef je zulke dingen niet te verwachten. Die hebben downloaden in de ban gedaan, en klagen ondertussen dat mensen hun schijfjes niet meer kopen. Wat wil je dan? Het is dat mijn iBook nu eenmaal een dvd-speler heeft waar ook muziek-cd’s in passen, anders had ik die schijfjes niet eens meer kunnen afspelen….
: 
Geef een reactie
5 reacties op "Platenmaatschappij 2.0 gezocht"
Denk aan: parasitaire karakter van internet? Naief: mensen gaan zeer zeker niet vrijwillig betalen, behalve als er een ramp gebeurt ;-) Het idee van pay-per-song is denk ik slimmer.
Uit de Quote boven aan lees ik trouwens niks over het bijstellen van gedrag. Het is slechts een analyse van veranderend gedrag.
Ik vind het karakter van internet juist overwegend niet parasitair. Veel succesvolle uitwisselingssystemen zijn gebaseerd op sharing, zoals bittorrent en usenet. Ik jat misschien van artiesten, maar ik deel het met anderen. Initiatieven zoals last.fm zijn gebaseerd op het formeren van communities op basis van muzikale smaak (er wordt online bijgehouden naar welke muziek je op je pc luistert, en dat wordt automatisch vergeleken). Een platenmaatschappij die zich onderscheidt op basis van muzikaal genre, zeg indiepop of reggae, zou abonnementen kunnen aanbieden waarbij je ongelimiteerd kunt downloaden tegen een vast bedrag. Waarom zou pay per song beter zijn? Dan download je alleen nummers die je echt kent, echt goed vindt; daarmee stimuleer je niet dat mensen nieuwe muziek leren kennen. Het past bovendien niet bij de trend dat je je hele harde schijf of iPod volpropt met muziek – dat zou onbetaalbaar zijn – in plaats van dat je spaart voor die ene cd van je favoriete band. Pay per song is op dat laatste model gebaseerd, niet op het nieuwe mediagebruik van jongeren die hele cd’s tegelijkertijd binnenhalen.
En tja, freeriders zijn er altijd. Maar als je muziekverkoop decentraliseert en koppelt aan communities van liefhebbers, dat je met groepen bands tegelijkertijd muziek ter beschikking stelt aan geregistreerde gebruikers die vrijwillig donaties schenken terwijl dat zichtbaar is in hun profiel, maak je vrijgevigheid lonend. Nieuwe media stellen muzikanten in staat om op andere, betere wijzen een betekenisvolle relatie op te bouwen met fans. Een persoonlijke podcast met audioboodschappen en opnames van losse jamsessies werkt dan beter dan de interviewtjes en optredens in de traditionele massamedia.
Of het allemaal werkt, is een tweede. Maar het gaat uiteindelijk om een gezonde relatie tussen fans en muzikanten, zowel in de waardering en beleving van muziek en het ontwikkelen van muzikale smaak, als om financiële compensatie voor muzikanten. Door niet uit te gaan van logge afstandelijke platenmaatschappijen maar van de mogelijkheden die internet biedt, is het mogelijk om in elk geval te experimenteren met modellen die wél werken.
En o ja, ik had wellicht iets anders moeten quoten: “Volgens Mulligan is het voor de industrie dan ook van groot belang dat ze jonge consumenten er nu al van bewust maakt dat voor muziek behoort te worden betaald, of het nu om cd’s of om downloads gaat”
Dat is wel bijstellen van gedrag.
Dit is idd een betere aanleiding
Verwissel de term ‘muziek’ met ‘nieuws’ en je krijgt dezelfde defensieve reactie die kenmerkend is (geweest) voor de reactie van krantenuitgeverijen op de opkomst van gratis nieuwsdiensten.
Je moet ingelogd zijn om te mogen reageren.