Vijf redenen waarom de ethische code voor webloggers stom is

D’r komt een ‘code of conduct’ aan voor webloggers. Even snel doorspoelen, zowel qua videorecorder als qua toiletpot:

1. We take responsibility for our own words and for the comments we allow on our blog.

Waarom zou ik verantwoordelijk zijn voor de reacties die hieronder verschijnen? Die uitspraken zijn van andere personen. Waarom zouden mijn comments op andere sites onder de verantwoordelijkheid vallen (juridisch, moreel of anderszins) van mensen die toevallig de site beheren of de server bezitten? Wanneer een ieder verantwoordelijkheid draagt voor zijn eigen uitspraken, kun je die ook niet op een ander afschuiven.

2. We won’t say anything online that we wouldn’t say in person.

Het voordeel van online-communicatie is dat je dingen kunt zeggen die je om diverse redenen niet offline kunt of wilt zeggen. Het is een ander medium, met een andere context. Betrek de journalistiek er eens bij, en stel je voor dat misdaadverslaggevers niks op papier zouden mogen zeggen wat ze de betrokkenen ook niet in hun gezicht zouden zeggen. Lijkt me niet zo’n goed idee.

3. We connect privately before we respond publicly.

He ja, achterkamertjespolitiek, laten we daar aan beginnen! Nee dus: het aardige van de blogosfeer is de openheid en eerlijkheid. Worden er fouten gemaakt? Zeg het dan gewoon! Wanneer ik als lezer doorkrijg dat de discussies tussen opiniemakers achter de schermen worden bedisseld, zodat achteraf een geconstrueerde, gekuiste versie van het debat of meningverschil online wordt geplaatst, haak ik af. Wees transparant, betrek je publiek erbij, kies voor openheid. Er zullen uitzonderingen zijn, maar die zijn wat mij betreft dus ook echt uitzondering op de regel.

4. When we believe someone is unfairly attacking another, we take action.

Gedraagt men zich niet? Zeg er dan wat van. Lijkt me weinig op af te dingen.

5. We do not allow anonymous comments.

Pseudonimiteit is toegestaan, maar met een werkend e-mailadres. Hoe wil je dat regelen, en waarom? Het is van belang dat je toestaat dat mensen anoniem kunnen reageren. Waarom dan een werkend e-mailadres? Ten eerste is het omslachtig om het te controleren (dan zou je met e-mailbevestiging van commentpublicaties moeten werken, dat is nu ongebruikelijk), ten tweede is het mogelijk om binnen een minuut een nieuw adres aan te maken. De overweging zal zijn dat de blogger met de commenter privé in contact wil kunnen treden. Ik zeg: laat het aan de commenters zelf over hoeveel privé-informatie ze met je willen delen. De drempel om te participeren in online-discussies moet zo laag mogelijk blijven.

6. We ignore the trolls.

Dat is het online-equivalent van het negeren, verbannen of levenslang opsluiten van criminelen. Elke gemeenschap heeft z’n dorpsgekken, querulanten en irritante personen. De oplossing daarvoor is: beleid en openheid. Geen cordon sanitaire, maar confrontatie en ja, opvoeding. Hier vind je een discussie op De Nieuwe Reporter waarin “Pseudoniem (voorheen Anoniem)” een IP-ban krijgt, nadat ik nog probeerde met hem in discussie te gaan. Het moet nog blijken wat de beste strategie is, maar volgens mij moet je mensen serieus nemen zolang dat mogelijk is. In het voorbeeld op DNR stelt degene die als ‘querulant’ wordt gezien vragen die redelijkerwijs te beantwoorden zijn. Volgens mij moet je dan niet proberen om autoritair de discussie te sturen, maar trachten om de community het te laten oplossen. Redelijk blijven, openheid betrachten en toegeeflijk zijn. En eventueel gebruik maken van technische snufjes: een ratingsysteem zodat men elkaars reacties kan omhoog- of omlaagstemmen, een threaded-discussiesysteem om discussies beter te ordenen, en een reputatiesysteem zodat mensen zorgvuldiger en vriendelijker communiceren.

De rode draad in het verhaal is: de comments zijn niet van jou, de blogger, maar van de commenters. Een reactie is een publicatie van een persoon, en die is van hém. Tenzij er een echt zware grens wordt overschreden – die van het strafrecht, bijvoorbeeld – zou ik ingrijpen. Verder zou ik ervoor kiezen om nooit reacties te editen, óók niet om spelfouten eruit te halen, wat nog wel eens wordt geadviseerd. Spam mag je verwijderen want die is niet door personen geplaatst; bedreigingen mag je redigeren. Daarbij geldt voor elke ingreep: laat de comment staan maar wis de inhoud voor zover nodig, en laat zien (met een ‘edit door admin: …’) dat je hebt ingegrepen.

Bovendien sla je met een ethische code toch een beetje de plank mis. De blogosfeer is veel te dynamisch voor een vastgetimmerde set regeltjes waar je je aan moet houden; bovendien heeft zoiets de vervelende bijwerking dat er wordt gepoogd om een scheiding aan te brengen tussen ‘goede weblogs’ die zich aan de regels houden en zij die dat niet doen. Maar de kwaliteit van de vrije, extreem diverse blogosfeer zal nooit worden bepaald door een ethische code die, zodra zij is geformuleerd, toch de werking heeft van een dictaat. Elke code is bij voorbaat al een dode letter.

De blogosfeer kan best een tikkie geciviliseerder, en deze discussie zal daar ongetwijfeld aan bijdragen – maar waarschijnlijk vooral omdat we inzien dat zo’n ethische code niet het antwoord is op de vragen die voor ons liggen.

Ik zal later nog eens schrijven over verschillende beleidsstijlen om met comments om te gaan, meer vanuit een vergelijkende insteek, waarschijnlijk voor de Nieuwe Reporter. Een code of conduct is een van de mogelijkheden, maar het lijkt me niet zo’n bijster goed idee. Ik denk dat de weblogs zonder zo’n zelfuitgereikt beschaafdheidsdiploma er meer toe doen. Meer via Techmeme.

Stem op dit artikel op eKudos!

Update: zie ook de berichtgeving op De Nieuwe Reporter, LucasWasHier en de comments van het volgende artikel op Adfoblog, waar in de discussies wordt ingegaan op de fatsoenscode.

Update2: Lees ook Alweer een journalistieke code: beter dan de vorige, even zinloos en Journalistieke code leidt niet tot misbruik, wel tot vertraging

Stem of voeg toe aan :