Wat gebeurt er wanneer je je oma’s (in dit geval 78 en 80 jaar oud) je iPad in handen geeft? Ik nam de proef op de som, met bijgaande video als resultaat, starring Oma Stronks en Oma Van Hilten. Geschoten met de iPhone 4. Geheel terzijde (er komt nog een blogpost aan): binnenkort wordt Johnny Wonder, Bureau voor Publieke Interactie gelanceerd, schrijf je vast in voor de nieuwsbrief op JohnnyWonder.nl.

Wilde ik toch even uitproberen: FaceTime, videobellen op de iPhone 4. Alexander Klöpping is de tech-expert bij uitstek om te bellen – trouwens ook omdat ik van hem tenminste wist dat-ie de nieuwste iPhone zou hebben. Toine Donk is er ook bij. Omdat ik na m’n lange vakantie nog wel een blogpostje met video wilde bakken, hierbij een (in stukjes gemonteerd) videootje van het gesprek. Alexanders eigen eerste FaceTime-video komt ook nog even langs, die staat trouwens hier.

Zo hee, dat is een lange tijd zonder updates op deze site! Sinds 11 maart helemaal niks. Dat komt doordat ik daarna fulltime ben ingeschakeld door de PvdA om de online-communicatie te coördineren in de verkiezingscampagne. Daaronder vielen sociale media, videoproducties, websites en -applicaties, liveregistraties, nieuwsbrieven, werving plus dagelijkse aansturing van online campaigners en nog een hoop meer. Later een uitgebreide blogpost daarover. Ik wilde onder de radar werken (al bleef Geenstijl me maar noemen, haha), dus kwamen er geen blogposts, ook Twitter ging op stil.

Na maanden keihard werken, en een uitslagenavond (die niet helemaal positief uitpakte) ging ik linea recta door naar Schiphol voor vier weken Amerika (zie de Flickr-foto’s). Niet veel later volgde nog een vakantie naar de Pyrenneeën. En toen was het alweer augustus.

Goed. En wat nu? Welnu, de laatste uren voor Stronks Nieuwe Media hebben geslagen. Ik ga niet in loondienst hoor, maar er komt iets nieuws. Wat precies, dat houd ik nog even geheim. Ik houd wel alvast een grote opruimactie op Stronks Nieuwe Media HQ, en ik vond daarbij een hoop mooie ouwe gadgets. Prima gelegenheid om de videofunctie van m’n spiksplinternieuwe iPhone 4 eens te proberen:

Wil je op de hoogte blijven van m’n nieuwe plannen, schrijf je dan gerust in voor m’n nieuwsbrief. Die is al een jaar niet verschenen, maar die krijgt binnenkort dus ook een update…

Ik zet presentaties normaliter niet online. Dat komt deels doordat ik er nooit tevreden over ben, bestaande presentaties altijd doorontwikkel en denk: binnekort is-ie af, en dat zet ik ‘m op Slideshare. Nu toch maar gedaan, vooral omdat dit werd verzocht door de organisatoren van Social Media School, de vandaag en gisteren georganiseerd in Seats2meet Utrecht.

Ik gaf de presentatie ‘social media: tools, tips & trucs’ – het was namelijk de bedoeling om deze lezing vooral praktisch toepasbaar te maken. Een lijstje tools is het echter niet geworden: het is immers zinloos te weten wat instrumenten kunnen, zonder te weten waarom je ze zou inzetten. Ik heb daarom gekozen voor de volgende benadering: gebruik sociale media als verlengstuk van je eigen nieuws. Elke organisatie publiceert nieuws en heeft er baat bij om sociale media te gebruiken om dit onder de aandacht te brengen. De inzet van pakweg Twitter voor deze doeleinden is uitstekend te verantwoorden, en en creëert de nodige speelruimte om erna méér te doen dan het doorplaatsen van nieuws – zoals het eenvoudig converseren met belangstellenden. De rest komt later wel. Zie de onderstaande presentatie:

The New York Times meldt dat het internet de beste vriend van de televisie zou kunnen zijn. Althans, dat melden geïnterviewde tv-bobo’s op grond van goede kijkcijfers voor – met name – registraties van grote evenementen, van The Golden Globes tot de Olympische Spelen. Op Bright reageert Maarten Reijnders: hij stelt dat ook de werkloosheid en de bevolkingsgroei debet kunnen zijn aan de gestegen kijkcijfers.

Ik denk echter dat het wel degelijk mogelijk is dat die tv-uitzendingen – ook relatief – populairder geworden zijn dankzij internet. Maar dat wil niet zeggen dat tv als platform of als industrie niets van internet te vrezen zou hebben. Zoals ik zeg in mijn reactie op Bright:

Ik kijk ook veel ‘gezamenlijk’: vooral Olympische Spelen, Nederlandse topclups in de Champions League, Pauw & Witteman en DWDD. Maar de populariteit van juist die programma’s is niet gelegitimeerd door het feit dat het op TV is, al wordt het er wel door versterkt; het bestaansrecht ligt daarbúíten – dat heeft universele geldigheid.

Dat geldt echter niet voor het leeuwendeel van de overige televisiecontent (denk: funniest homevideo’s, matige series, generieke spelshows). De betrekkelijke populariteit daarvan wordt veroorzaakt door contentschaarste op het tv-platform, die waarschijnlijk verdwijnt zodra we online-content (alles wat ooit gemaakt is) zowel live als on demand, even eenvoudig op tv als op de pc kunnen bekijken. Dan (we’re getting there, met Boxee, media centers, internet-tv’s etc) vindt de Grote Verrekening plaats – dan vermoed ik dat de kijkcijfers van veel programma’s nog wel eens flink zouden kunnen dalen. Die cijfers zijn nu nog stabiel omdat de meeste mensen nog geen online-content op tv kunnen ontvangen, maar de populariteit van zowel Uitzending Gemist als YouTube is een prima voorbode van wat komen gaat (het is ook logisch: het content-aanbod op je tv verveelvoudigt). Dat is enorm marktverstorend, vergelijkbaar met de invloed van internet op de krantenindustrie.

Echt goede programma’s (van hoogwaardige registratie van belangrijke evenmenten tot maatschappelijk urgente actualiteitenprogramma’s en kwaliteits-tv-series) zullen daar wellicht niet gevoelig voor zijn en komen juist sterker uit de strijd – die hebben universeel bestaansrecht. Maar dat betekent ook dat die programma’s nooit afhankelijk zijn geweest van het platform ‘tv’ (lineaire distributie door een beperkt aantal zenders), en dat betekent andersom dat het platform ‘tv’ (inclusief de industrie daaromheen) wellicht niet veel hoop hoeft te putten uit het succes van deze fenomenen.

De toekomst van tv is inderdaad grotendeels sociaal (hoewel niet uitsluitend). Kijk naar de wijze waarop we (al dan niet audiovisuele) content consumeren op internet: enerzijds abonneren we ons rechtstreeks op favoriete bronnen (podcasting, RSS), anderzijds gebruiken we nieuwe filters voor relevante content: zoekmachines (Google), aggregatiesystemen (Techmeme) en sociale aanbevelingen (Twitter). En combinaties natuurlijk: Techmeme analyseert (sociaal) linkgedrag en heeft een eigen zoekmachines, zodat je kunt zoeken in geaggregeerde sociale aanbevelingen (of zoiets). En Twittertim.es (tip!) aggregeert de links die jouw vrienden op Twitter delen.

Wat zijn de sterkste stijgers voor het ontdekken én beleven van verhalen, in welke vorm dan ook? Die zijn inderdaad sociaal. Is Twitter al belangrijk voor de verspreiding van content, Facebook zou al wel eens de grootste nieuwslezer kunnen zijn; ook stuurt het meer traffic naar (bepaalde) websites dan Google. Bovendien is het onderliggend algoritme van Google ook slechts gebaseerd op een aggregatie van sociale gedragingen: links.

De toekomst van tv dus grotendeels sociaal – maar niet alleen als het gaat om de beleving van content. – soms (of: vaak?) wil je niet worden afgeleid en is evenmin wenselijk dat derden weten wat jij kijkt. Maar ook dat is mogelijk met Google ook (alleen Google zelf kijkt met je mee…). De grootste verandering zal zijn, net als op het internet: de toegangsdrempel wordt verlaagd tot nul, dat leidt tot een contentexplosie, en dat leidt tot nieuwe filters.

En wat betekent dat voor de televisie-industrie? Om te beginnen: krimp en specialisatie. De aandacht van kijkers is niet oneindig, het aantal nieuwe spelers en platforms wel. De advertentinemarkt stort ineen. Sport heeft weinig problemen: Daar zijn zelfs kansen voor niche-kanalen. Actualiteitenprogramma’s hebben universeel bestaansrecht – linksom of rechtsom zal in de behoefte van duiding en nieuws worden voorzien. Datzelfde geldt voor grote evenmenten en alles wat domweg écht goed is, zoals kwaliteitsseries. De logica van een 24/7 lineair uitzendend kanaal verdwijnt echter (daarom snap ik die thema-kanalen van de Publieke Omroep ook niet echt), en de logica van de productie van generieke tv-pulp verdwijnt eveneens. En het is de vraag hoe rouwig we daarom hoeven zijn.

Terzijde: Apple benadrukt dat het niet geïnteresseerd is in de TV-business. Eerder zeiden ze hetzelfde over de telefoon- en de tablet-business. Zal mij benieuwen…

(Foto’s: Old Broken TV door Schmilblick (CC), One Less TV door Kevin Steele (CC).

Losse uitgaanstip, voor hen die van leuke én inhoudelijke feestjes houden en/of nog niet weten op welke partij ze moeten stemmen op 3 maart: het Festival van de Lokale Democratie, op 1 en 2 maart georganiseerd door BKB en de Melkweg. 1 maart is erg leuk met onder meer de verkiezing van het Beste Raadslid van Nederland, maar 2 maart gaat daar met gemak overheen met zowel het Landelijke als het Amsterdamse Lijsttrekkersdebat, beide live uitgezonden door respectievelijk Pauw & Witteman en AT5.

Bovendien kan ik vast verklappen dat die dag om 20:30 (tijd onder voorbehoud) in de Oude Zaal het programma @Democratie plaatsvindt, over de invloed van internet op de lokale politiek, nu en in de toekomst. Ik ga dan onder leiding van Andrea Wiegman (Second Sight) in debat met Martijn Lampert (Motivaction) en Alexander Klöpping. Meemaken, bijzijn dus! Dagkaarten kosten 9,50, een passepartout 16 euro. Gaat natuurlijk stijf uitverkopen, dus ik zou vast een kaartje reserveren.

Eergisteren schreef ik het artikel ‘Over de toekomst van journalistiek onderwijs‘, waarin ik constateer dat elke mogelijke verbetering begint met pakweg een verviervoudiging van de aandacht voor onlinejournalistiek. Wiel Schmets, directeur van de Fontys Hogeschool Journalistiek (FHJ) in Tilburg, reageerde op Twitter dat de “aandacht zal toch vooral uit blijven gaan naar kernwaarden in journalistiek handelen en vaardig toepassing in mediavarianten”.

Daarop antwoord ik (1, 2, 3) dat juist in die optiek internet gewoonlijk als een afzetkanaal van journalistieke producten wordt beschouwd (en als bron, trouwens), en de journalistiek zelf als universeel geldig – terwijl, indachtig het eeuwige ‘the medium is the message’ van Marshall Mcluhan, het medium geen neutraal verpakkingsmateriaal is maar zowel de betekens van de boodschap als de relaties tussen deelnemers aan het communicatieproces mede vormgeeft.

Dat geldt in het bijzonder voor internet, dat immers geen ‘medium’ of ‘kanaal’ is maar een faciliterend netwerk waarin omgevingen worden geschapen waarin men met elkaar kan communiceren. Zoals mensen als Doc Searls al hebben gezegd: ‘The Net isn’t a medium. It’s a place‘. Het is een omgeving waarin nieuwe wetten en regels ontstaan, welke voornamelijk voortvloeien uit de belangrijkste karakteristieken van internet, zoals daar zijn (even uit de losse pols en het blote hoofd)”

- de overvloedigheid van informatie;
- het genetwerkte karakter van het medialandschap;
- de afwezige toegangsdrempel tot de publieke sfeer (en de hieruit volgende deïnstitutionalisering en informalisering van publieke communicatie);
- de participatie van burgers en maatschappelijke organisaties in het maatschappelijk debat;
- de verdwenen logica van bestaande mediamodaliteiten die uitsluitend auditief, audiovisueel of tekstueel zijn;
- de ijzeren wet van de linkeconomie, die openheid beloont en verdienmodellen gebaseerd op monopolisering van schaarse content onmogelijk maakt;

Journalistiek als proces

Om duidelijk te maken hoe de geheel nieuwe medialogica van internetcommunicatie bestaande ‘journalistieke kernwaarden’ beïnvloeden, vroeg ik Wiel Schmetz mij er eentje te noemen, waarop hij er drie opsomde: accuratesse, verificatie en transparantie.

Wel. Nu krijg ik meer op mijn bordje dan waarom ik had gevraagd, en dat is prima, al zal ik niet in zijn volledigheid kunnen ingaan op de wijzen waarop deze kernwaarden van karakter veranderen. Maar om een schot voor de boeg te doen: neem eens in aanmerking wat Jeff Jarvis ‘process journalism’ noemt, gecombineerd met de notie van (opnieuw) Dan Gillmor dat het publiek altijd meer weet dan de journalist. Om accurate verhalen te construeren, waarbij feiten worden geverifieerd, is het zaak om op nieuwe wijzen transparant te operen. Jarvis’ artikel beschrijft de culturele strijd tussen de journalist die kant-en-klare verhalen aflevert en de neiging van bloggers om zogenaamde ‘half-baked’ verhalen af te leveren een ‘truth-be-damned approach; noemt en het vergelijkt met ‘yellow journalism’. Jarvis bestrijdt deze negatieve lezing:

[W]e say we teach what we call the eternal verities of journalism. But I also try to make sure the students are open to new worldviews and new methods and means of journalism.

Zie? Precies hetzelfde onderwerp als wat hier op tafel ligt. Hij vervolgt met een beschrijving van mogelijke nieuwe werkwijzen:

When we put up “half-baked posts” we are saying to our public: Here’s what we know, here’s what we don’t know, what do you know. I believe it is critical to clearly label that, giving caveats and context. [...] In short: We who publish must learn how to say what we don’t know at least as well as we say what we know.

Een dergelijke werkwijze komt in de journalistiek nauwelijks voor: alle vormen van verificatie en andere methoden om ‘accuratesse’ te betrachten vinden plaats in het journalistieke productieproces, vóór publicatie, waarna het journalistieke product wordt getransporteerd via een medium naar keuze en de journalist iets anders gaat doen. Jarvis ontmaskert dit als een gevolg van een specifieke productiemethode:

It is the byproduct of the means and requirements of mass production: If you have just one chance to put out a product and it has to serve everyone the same, you come to believe it’s perfect because it has to be.

Nog één citaat, omdat Jarvis het beter zegt dan ik zou kunnen:

Online, the story, the reporting, the knowledge are never done and never perfect. That doesn’t mean that we revel in imperfection, as is the implication of The Times’ story – that we have no standards. It just means that we do journalism differently, because we can. We have our standards, too, and they include collaboration, transparency, letting readers into the process, and trying to say what we don’t know when we publish – as caveats – rather than afterward – as corrections.

Nieuwe vormen van hoor en wederhoor

Voor het bovenstaande is nauwelijks aandacht, noch in de bestaande journalistieke beroepspraktijk, noch in het journalistiek onderwijs. Terwijl het nog veel verder gaat, natuurlijk. Wat te denken van het belang van hoor en wederhoor? Dat is immers geen doel op zich, maar een middel om een belangrijker, niet altijd even duidelijk geformuleerd doel te bereiken: zorgen dat de verschillende belanghebbende betrokken bij nieuws of een maatschappelijke discussie ‘gehoord worden’. Het is zonneklaar dat dit online dikwijls op een andere manier voor elkaar wordt gebokst, namelijk doordat deze partijen uit eigen beweging zich in een discussie mengen.

Kijk bijvoorbeeld naar vakbonden en politici, die steeds actiever worden in bloggen en Twitteren. In plaats van uitsluitend vóór publicatie een belrondje te doen, kun je ook betrokkenen de gelegenheid geven op hun eigen website van zich te laten horen, om er vervolgens naar te linken. Of in updates te reageren op deze reacties Waarbij ik uitdrukkelijk niet wil beweren dat dit de journalist van zijn plicht ontslaat om dit ook vooraf te doen – dat is afhankelijk van de context. Maar deze blogpost is natuurlijk een goed voorbeeld. Ik schrijf iets over journalistiek onderwijs, een onderwijsdirecteur reageert, en ik reageer weer op hem. Oh, en ook Arjan Dasselaar (die eveneens redacties traint en journalistiek doceerde aan de RuG en UvL), lees die reactie. Kortom: we voeren een conversatie.

Met enige moeite zijn begrippen als conversationele journalistiek, de linkeconomie en wat dies meer zij nog wel uit te leggen aan krantenredacties die hun online-berichtgeving willen professionaliseren. Vervolgens blijkt echter dat er geen tijd is voor oorspronkelijke online-verslaggeving, waarbij bovenstaande werkwijzen waarschijnlijk op een natuurlijke wijze zouden worden geïntegreerd. Hooguit kan enige tijd worden ingeruimd voor het bewerken van bestaande krantenartikelen (of tv-uitzendingen) – een link of twee, en dat is het dan wel zo’n beetje.

Dit resulteert in het feit dat websites van traditionele journalistieke organisaties vergaarbakken zijn van doorgeplaatste (‘repurposed’) content die in al zijn aspecten is doordrenkt van de wetten en regels van oude media, van verdienmodellen, verteltranten en productiesystemen tot ‘journalistieke kernwaarden’ die, in mijn opvatting, heel wat minder universele geldigheid kennen dan doorgaans wordt gedacht.

Maar ja, ik kan me de weerzin om daaraan te tornen wel voorstellen – die kernwaarden zijn de Heilige Graal van de journalistiek, een laatste toevluchtsoord voor onzekere professionals en bron van beroepstrots. Toch zou ik ze maar eens goed onder de loep nemen – en de beste plek om ermee te beginnen is misschien wel het journalistiek onderwijs.

Foto: World Bank Photo Collection, sommige rechten voorbehouden.

Update: zie ook de vervolg-blogpost.

Dan Gillmor deelt zijn gedachten over de toekomst van journalistiek onderwijs. Zijn deze ideeën ook van toepassing op Nederland? Daar heb ik – zelf freelance trainer/docent crossmediale journalistiek en communicatie – wel een paar gedachten over.

Het artikel zelf is in zijn geheel lezenswaardig, maar ruw samengevat: Gillmor stelt dat journalistiekstudenten een brede algemene vorming moeten hebben, dat ze kennis moeten hebben van programmeren, statistiek, ondernemen, onderzoek, economie, lokale media, PR en marketing – en dat de specialisaties print, radio, tv en online moeten convergeren.

Belangrijker zijn wat mij betreft de onderstaande citaatjes, vetjes van mij.

Puntje 2: “We wouldn’t just recognize our students’ digital future; we’d immerse them in it.”

Puntje 4: “Teach students not just the basics of digital media but also…”

De citaten impliceren dat er al het een en ander is gebeurd. Dan Gillmor presenteert hier een aantal uitstekende aanbevelingen voor toekomstig journalistiek onderwijs, waarbij hij echter voetsstoots aanneemt:

- dat het digitale karakter van het toekomstig functioneren van huidige journalistiekstudenten al wordt onderkend;
- en dat studenten momenteel al in voldoende mate worden onderwezen in digitale media.

Oftewel: Gillmor is een stap verder.

Want: hoe het er in Amerika precies aan toegaat weet ik niet, maar bovenstaande veronderstellingen lijken mij niet overeenkomstig de Nederlandse werkelijkheid. Journalistiekstudenten worden nog altijd grotendeels opgeleid tot ‘offline-journalist’, overeenkomstig inderdaad het sporenmodel waarbij ze een tv- radio- of printspecialisatie volgen. Van volwaardige online-specialisaties heb ik in Nederland niet eens gehoord; het is doorgaans een klein, apart vak, dikwijls gegeven door een freelancedocent die in een handvol bijeenkomsten digitale vaardigheden aanleert – hetgeen leidt tot wat Arjan Dasselaar cargo cult journalism noemt.

Dasselaar vergeeft het de opleidingen, omdat ook bij journalistieke organisaties maar weinig wordt nagedacht over de toekomst van de journalistiek, waartoe zij dient en wat zij wil bereiken. Dat laatste mag zo zijn, maar – en dat is Dasselaar waarschijnlijk met mij eens – dat wil niet zeggen dat journalistieke opleidingen niet gewoon over de gehele linie meer aandacht voor online-journalistiek mogen inruimen. De precieze toekomst van de media mag dan nog in nevelen zijn gehuld, de stelling dat het leeuwendeel van de journalistiek in de toekomst online zal plaatsvinden mag immers nauwelijks nog omstreden heten.

In de De convergentie-praktijk; positie, strategie en digitale toekomst van regionale nieuwsmedia een working paper van Marco van Kerkhoven en Piet Bakker, blijkt bijvoorbeeld dat regionale media weliswaar nog zoeken naar een online-verdienmodel, maar zonder uitzondering inzetten op convergentie van print en online – waarbij echter weinig ruimte is voor multimediale training van redacteuren. Nu gebeurt dat elders wel degelijk – zelf heb ik het afgelopen najaar trainingen gegeven bij diverse kranten en omroepen – maar het is uiteraard wat efficiënter indien de nieuwe generatie journalisten dergelijke expertise al in zijn opleiding zou meekrijgen.

De toekomst van de journalistiek is een moving target, waarvan je niet weet – en evenmin kan beredeneren – waar het uiteindelijk zal terechtkomen, maar waarvan je wel kunt zien welke kant het ongeveer op beweegt. Lezers, adverteerders en het hele publieke debat verhuizen naar internet – dus als straks iets resteert wat we journalistiek kunnen noemen, zal het dáár bestaan. En ach, voor wie volhoudt dat papier het nog een eeuw volhoudt: prima, let’s agree to disagree, dan toch in elk geval grotendeels. Een compromis over pakweg een verviervoudiging van de aandacht voor online-journalistiek in het onderwijs moet haalbaar zijn. Kunnen we het daarna hebben over de ideeën van Dan Gillmor.

Update: zie ook de vervolg-blogpost.

De iPad wordt een iFlop, schrijft Maarten Reijnders op Webwereld. Tuurlijk, de Apple-fanboys zullen ook deze gadget uit Cupertino wel weer kopen, zegt hij – maar wie heeft zo’n ding daadwerkelijk nodig?

Ik bijt. Deze fanboy heeft al een iMac, een Mac Mini, een MacBook Pro en een iPhone, maar de iPad kan er ook nog wel bij. Om te beginnen vind ik mijn laptop – hoe dun ook – te groot en te zwaar om mee te nemen. Wel heb ik – behalve bij het uitgaan – altijd een tas bij me. Maar tenzij ik ergens een training of presentatie geef (en pro-dingen wil doen zoals beamers aansluiten, en dus een volwaardig mobiel werkstation nodig heb), wat doe ik dan daadwerkelijk? Twitteren, e-mailen, Facebooken, video’s kijken, gamen, internetten, muziek luisteren of stukjes tikken. En daarvoor laat ik mijn laptop steeds vaker links liggen. Behalve als ik echt langere tijd langere stukken moet schrijven of video’s moet monteren, gaat alles beter, fijner en sneller met mijn iPhone.

Laptops zijn ondingen

Welke les kun je daaruit trekken? Dat je geen iPad nodig hebt als je een iPhone hebt? Nee! We hebben wel degelijk grotere schermen en eenvoudiger invoermogelijkheden nodig dan een apparaat op broekzakformaat kan leveren, om fatsoenlijk te browsen, te lezen, te gamen en te kijken. De vraag is: wie heeft een laptop nodig als je een iPad hebt? En voor velen – denk: je moeder of oma – geldt zelfs: heeft die überhaupt een PC nodig?

Laptops zijn niet geschikt voor het leeuwendeel van ons computergebruik. Niet intuïtief, niet gebruiksvriendelijk, niet snel. De accu is binnen een paar uur leeg, je kunt er niet echt comfortabel een film op kijken of een spel op spelen – laat staan een boek lezen, dat is gewoon absurd. Tenzij ik echt ga werken in de trein, laat ik dat logge ding maar in de tas en gebruik ik mijn iPhone. Ook in de huiskamer is een laptop maar lastig. Te warm op je schoot, ongemakkelijk op de leuning van de bank, er is ook geen plek op tafel. Eigenlijk zijn het vreselijke ondingen.

De iPad vervangt van alles

Dan de iPad: een handzaam, licht en klein scherm dat echter groot genoeg is om comfortabel op te lezen, te gamen, mails te tikken of video’s op te kijken. Op de bank, in de bus, op het strand – waar dan ook. En dat bovendien veel eenvoudiger, fijner, sneller en intuïtiever werkt. De iPad komt nergens ‘tussen’, het vervangt een hele hoop. Natuurlijk de netbook, de e-reader, maar ook de laptop. Maar bovenal: papier. Tijdschriften, kranten en boeken. Oh, en game-consoles natuurlijk.

Vraag je even af: heeft je moeder een PC nodig? Of heeft ze genoeg aan een iPad om media te consumeren, via e-mail en sociale netwerken te communiceren, een spelletje te spelen en foto’s te bekijken – dat alles via eenvoudige applicaties zoals afgebeeld? Ik denk het laatste. Wat Joe Hewitt van Facebook zegt: een iPhone, maar dan groter, is precies waarmee Apple een nieuwe revolutie in computergebruik gaat ontketenen.

Update: ik ben overigens niet uitsluitend positief over de iPad. Ik ben wel degelijk negatief over het feit dat Apple’s strategie van totale controle over de software die wij draaien nu is uitgebreid van de smartphone naar min of meer normale PC’s. Lees ‘iPad is iBad for freedom‘. Iets anders: zie de post Nothing Creative met een overzicht wat de iPad wel en niet kan in vergelijking met andere apparaten, en de conclusie: de iPad is niks voor creatieve mensen. Dat staat overigens te bezien: via een connector kun je er juist een goede camera op aansluiten, en ik verwacht uitstekende fotobewerkingssoftware voor de iPad. Verder maar even afwachten…

De helft van de bezoekers van Google News klikt niet door naar de oorspronkelijke nieuwsaanbieder, meldt PaidContent. Waarom Google News desondanks geen parasiet is, paywalls niet werken en kranten de linkeconomie moeten omhelzen.

De discussie tot op heden kon als volgt worden samengevat: kranten zijn boos dat aggregatiesites geld verdienen over de rug van hún content, Google stelt dat het kranten juist een dienst bewijst door te linken naar hun sites. Zie een DNR-stuk uit 2006, hier een ander stuk uit 2009 – steeds dezelfde herhaling van zetten. Nu blijkt echter dat Google News voor velen niet fungeert als doorstuurdienst – zij zijn scanners die genoegen nemen met de nieuwskoppen zelf en veelal niet doorklikken naar het orgineel. Google-critici zullen dit gegeven aangrijpen om te argumenteren dat de zoekgigant een parasiet is – of wellicht zelfs een parasitoïde, een schadelijke freeloader die op de koop toe zijn gastheer – lees: de krant – doodt.

Lees verder op De Nieuwe Reporter